Do porównania właściwości utleniających kwasu siarkowego(VI) i kwasu fosforowego(V) można zaplanować doświadczenie z użyciem miedzi jako metalu reagującego wyłącznie z kwasem o charakterze utleniającym.
Do dwóch probówek wprowadza się jednakowe kawałki miedzi. Do pierwszej probówki dodaje się niewielką objętość stężonego kwasu siarkowego(VI), a do drugiej taką samą objętość stężonego kwasu fosforowego(V). Probówki umieszcza się w łaźni wodnej i ostrożnie ogrzewa.
W probówce zawierającej stężony kwas siarkowy(VI) obserwuje się przebieg reakcji: metal ulega roztworzeniu, roztwór przyjmuje niebieską barwę charakterystyczną dla jonów Cu²⁺ oraz wydziela się bezbarwny, duszący gaz – ditlenek siarki. Obecność SO₂ można potwierdzić przez odbarwienie rozcieńczonego roztworu manganianu(VII) potasu.
W probówce zawierającej stężony kwas fosforowy(V) nie zachodzą widoczne zmiany – miedź nie reaguje, co świadczy o braku właściwości utleniających tego kwasu.
Reakcję miedzi ze stężonym kwasem siarkowym(VI) opisuje równanie:
Na podstawie obserwacji potwierdza się, że kwas siarkowy(VI) w postaci stężonej ma właściwości utleniające, natomiast kwas fosforowy(V) takich właściwości nie wykazuje.
