W roztworze
zachodzi stopniowa dysocjacja, a ostatni etap
ma bardzo małą stałą
, więc
jest niewielkie.
Po dodaniu roztworu
pojawiają się jednak jony
, które reagują nawet ze śladową ilością
, tworząc bardzo słabo rozpuszczalny osad:
Wytrącanie osadu usuwa
z roztworu (jego stężenie spada prawie do zera), więc zgodnie z regułą przekory, równowaga dysocjacji kwasu przesuwa się w stronę tworzenia kolejnych jonów
. W efekcie kwas „dostarcza” następne porcje jonów fosforanowych, które są natychmiast wiązane przez
i dalej strącane jako
, dlatego osad powstaje mimo bardzo małego początkowego
.
Reguła przekory opisuje zachowanie układu znajdującego się w stanie równowagi chemicznej pod wpływem zmiany warunków zewnętrznych. Mówi ona, że jeśli na układ w równowadze zadziała się czynnikiem zaburzającym tę równowagę, to układ będzie dążył do przeciwdziałania temu zaburzeniu, czyli „odpowie” zmianą w taki sposób, aby zmniejszyć jego skutki.
Jeżeli do układu reakcyjnego zostanie dodany jeden z reagentów, równowaga przesunie się w stronę produktów, aby zużyć jego nadmiar. Gdy natomiast zwiększy się stężenie produktów, równowaga przesuwa się w stronę substratów. Usuwanie jednego ze składników reakcji powoduje przesunięcie równowagi w kierunku jego odtwarzania.
Zmiana temperatury wpływa na położenie równowagi w zależności od charakteru reakcji. Dla reakcji endotermicznych podwyższenie temperatury sprzyja tworzeniu produktów, natomiast dla reakcji egzotermicznych wzrost temperatury przesuwa równowagę w stronę substratów.
Wpływ ciśnienia dotyczy tylko układów gazowych. Zwiększenie ciśnienia powoduje przesunięcie równowagi w stronę tej strony reakcji, po której liczba moli gazu jest mniejsza, natomiast zmniejszenie ciśnienia sprzyja stronie z większą liczbą moli gazowych.