· pH= 7
· analit – HCl
· titrant- KOH
Miareczkowanie alkacymetryczne jest jedną z metod analizy ilościowej stosowaną do oznaczania stężenia roztworów kwasów lub zasad. Metoda ta opiera się na reakcji zobojętniania, w której kwas reaguje z zasadą, tworząc sól i wodę. Reakcja ta zachodzi według ogólnego równania: kwas + zasada → sól + woda.
Celem miareczkowania alkacymetrycznego jest wyznaczenie stężenia roztworu o nieznanym stężeniu, zwanego analitem, przy użyciu roztworu o znanym stężeniu, nazywanego titrantem. Titrant umieszcza się w biurecie i dodaje stopniowo do kolby stożkowej zawierającej analit. Objętość analitu odmierzana jest pipetą, co pozwala na dokładne przeprowadzenie pomiaru.
Podczas miareczkowania do roztworu dodaje się wskaźnik, który umożliwia zaobserwowanie momentu zakończenia reakcji. Moment ten nazywany jest punktem równoważnikowym i występuje wtedy, gdy liczba moli kwasu jest równa liczbie moli zasady. Punkt ten rozpoznaje się po trwałej zmianie barwy wskaźnika, na przykład fenoloftaleiny lub oranżu metylowego.
Na podstawie objętości zużytego titrantu oraz jego znanego stężenia można obliczyć stężenie analitu. W obliczeniach najczęściej korzysta się ze wzoru C₁ · V₁ = C₂ · V₂, przy czym w
przypadku reakcji o innym stosunku molowym należy uwzględnić współczynniki stechiometryczne.