Na półkuli północnej dominuje Prąd Północnorównikowy, który po części łączy się z wodami Prądu Południowo Atlantyckiego, które płyną na północ wzdłuż wybrzeża Ameryki Południowej.
Płynąc dalej, rozdziela się na Prąd Antylski i Prąd Karaibski. Prąd Karaibski przemieszcza się na południe od Prądu Antylskiego i dociera do Zatoki Meksykańskiej przez Cieśninę Jukatańską. Wody łączą się ponownie po wydostaniu się z zatoki i tworzą Prąd Florydzki, który płynie między Kubą a Florydą. Prąd ten płynie w kierunku północno-wschodnim wzdłuż amerykańskich wybrzeży.
Następnie blisko przylądka Hatters kieruje się on w stronę otwartych wód i przekształca się w prąd o nazwie Golfsztrom.
Następnym kierunkiem prądów jest Europa w postaci Prądów Północnoatlantyckich, które przekształcają się w Prąd Norweski w pobliżu Norwegii, a końcowo w Prąd Zachodniospitsbergski.
Na półkuli południowej wir tworzy Prąd Południowoatlantycki, który rozdziela się dwie części w pobliżu Brazylii. Jeden płynie w kierunku Morza Karaibskiego, a drugi w postaci Prądu Brazylijskiego w kierunku południa. Płynąc dalej spotyka się z Prądem Falklandzkim.
Wzdłuż wybrzeży południowo-zachodniej Afryki płynie Prąd Benguelski, który zamyka układ.
Prądy morskie to niezmienne ruchy wody w oceanach. Powstają w wyniku występowania wiatrów, różnic temperatur i ruchu obrotowego Ziemi. Ciepłe prądy powodują wzrost temperatury powietrza, zwiększają wilgotność powietrza oraz przynoszą opady deszczu. Zimne prądy powodują spadek temperatury i ilości opadów.