Liga Narodów wyodrębniła 3 rodzaje terytoriów mandatowych, odpowiadające poziomowi ich rozwoju gospodarczego. Były to kraje:
Wysoko rozwinięte, które szybko mogły uzyskać niepodległość.
Średnio rozwinięte, które wymagały czasu na zwiększenie potencjału gospodarczego.
Słabo rozwinięte, których samodzielność stała pod znakiem zapytania.
Na terytoriach mandatowych najbardziej skorzystały Wielka Brytania i Francja, które pod swój zarząd otrzymały kraje wysoko rozwinięte, takie jak Irak, Palestyna, Liban czy Syria.