A. mistrz – pełnoprawny członek cechu, który posiadał warsztat. Zatrudniał i kształcił czeladników oraz uczniów, którzy pod jego okiem mogli otrzymać prawo wykonywania zawodu.
B. czeladnik – czeladnikiem stawał się uczeń po zdaniu odpowiedniego egzaminu. Następnie pracował u mistrza, który przekazywał mu tajniki zawodu. Gdy był gotów, przystępował do egzaminu mistrzowskiego. Mógł założyć własny warsztat lub po śmierci mistrza mógł przejąć jego zakład.
C. uczeń – pobierał nauki w warsztacie mistrza. Rodzina w młodym wieku oddawała go pod opiekę nauczycielowi, z którym mieszkał pod jednym dachem.
Cechy rzemieślników pełniły bardzo ważną funkcję w średniowiecznym mieście. Zrzeszały nie tylko rzemieślników, ale także ich rodziny, które otaczały opieką w wypadku śmierci ojca lub męża. Cechy nadzorowały także prawo do sprzedaży produktów i prowadzenia działalności w obrębach murów miejskich. Każdy z cechów z reguł posiadał własną basztę, której opieką się zajmował, a w trakcie oblężenia musiał zajmować się obroną własnej części murów.