Język utworu jest potoczny, a styl pisania przypomina raczej ustne przekazywanie informacji. Sądzę, że ten rodzaj pisania jest odpowiedni, ponieważ autor przekazuje dynamikę wszystkich wydarzeń, krótkimi zdaniami ukazuje niepokój towarzyszący powstaniu, a kolokwializmami uwiarygadnia obraz.
Powiedz, jaki jeżyk i styl utworu zastosował Miron Białoszewski. Jak on wpłynął na odbiór treści? Czy sądzisz, że takie krótkie zdania sprawiają, że utwór jest dynamiczny? A czy powaga sytuacji jest zachowana poprzez użycie takich słów, np. kolokwializmów?