Krasiński i Młynarski postrzegają Polaków w podobny sposób. W satyrze autor w podobny sposób ujmuje temat, który jest oparty na elementach humorystycznych. Autorzy wykorzystują ironię. Krytykowane przez nich cechy nie należą do konkretnych ludzi, ale reprezentantów większości. Nie potępiają danego człowieka, a jedynie jego negatywne cechy. Główna różnica polega na objętości tekstu i zakresie argumentacji. Tekst Młynarskiego jest krótki i bardzo zwięzły, z kolei utwór Krasickiego ma dużo bardziej rozbudowany charakter. Autor wielokrotnie powtarza te same kwestie, wykorzystując inne słowa tak, aby głęboko zapadły one w pamięci odbiorcy.
Młynarski podobnie jak Krasicki jest bacznym obserwatorem rzeczywistości i dostrzega główne wady Polaków.