Postrzeganie epoki romantyzmu przez pozytywistów:
– doprowadziła kraj do upadku poprzez nawoływanie do walk narodowo–wyzwoleńczych;
– nie krytykowali całokształtu epoki romantyzmu;
– doceniali twórczość romantyczną oraz jej wpływ na społeczeństwo;
– zachwycali się dziełami twórców romantyzmu;
– uważali, że potrzeba innych środków przy walce o przyszłość narodu;
– mieli niejednoznaczny stosunek do epoki romantyzmu.
Pozytywiści mieli niejednoznaczny stosunek do epoki romantyzmu. Młode pokolenie nie negowało osiągnięć artystycznych i kulturalnych poprzedniej epoki, przeciwnie – potrafili je docenić oraz dostrzec ich piękno. Jednocześnie jednak dostrzegali negatywne skutki, do których doprowadziła walka narodowo–wyzwoleńcza, do której nawoływali twórcy epoki romantyzmu. Pozytywiści wiedzieli, że musieli walczyć innymi środkami niż romantycy, żeby wyrwać kraj z ogólnego zniechęcenia i popchnąć go w stronę rozwoju.