Miedź to czerwonawo połyskujący, niezbyt twardy, doskonale ciągliwy i kowalny metal. W stanie czystym, obok srebra, jest najlepszym przewodnikiem ciepła i elektryczności. Łatwo się lutuje, ale źle spawa. Zaliczana jest do metali półszlachetnych i w szeregu napięciowym metali znajduje się za wodorem. Jest odporna na działanie suchego powietrza, natomiast w powietrzu wilgotnym pokrywa się niebieskawo-zieloną patyną. Z licznymi metalami tworzy stopy o cennych właściwościach. Dobrze znanym i powszechnie stosowanym jest mosiądz. Jest to stop miedzi i cynku zawierający 60−90% masowych miedzi oraz 10−40% masowych cynku. Miedź znajduje szerokie zastosowanie między innymi w elektrotechnice oraz w produkcji urządzeń grzewczych i chłodzących ze względu na swoje bardzo dobre przewodnictwo elektryczne i cieplne.
Miedź właściwości fizyczne:
- metaliczny połysk,
- stały stan skupienia,
- czerwonobrązowa barwa,
- niezbyt twardy,
- dobrze przewodzi ciepło i prąd elektryczny,
- ciągliwość,
- niska twardość i wysoka plastyczność.
Miedź właściwości chemiczne:
- po podgrzaniu uzyskujemy czarny tlenek miedzi (II),
- tlenek miedzi (II) ma właściwości amfoteryczne,
- można go otrzymać przez termiczny rozkład wodorotlenku miedzi (II),
- reaguje z kwasem solnym,
- tworzy wodorotlenek miedzi (II),
- nie reaguje z wodą,
- na powietrzu reaguje z tlenem tworząc CuO (tlenek miedzi II ma barwę czerwoną), tlenek ten zapobiega dalszej korozji,
- na starych budynkach często widzimy zieloną warstwę platyny, w której skład wchodzi żelazo.