Akumulator ołowiowy jest zbudowany z szeregowo połączonych ogniw stanowiących dwa zespoły płytek lub siatek ołowianych. Część z nich pokrywa gruba warstwa tlenku ołowiu(IV), a część gąbczasty metaliczny ołów. Płytki są zanurzone w elektrolicie będącym 25% roztworem kwasu siarkowego(VI). Konstrukcja tego układu zapewnia jak największą powierzchnię styku płytek z roztworem elektrolitu. Na anodzie, którą stanowi ołowiana płytka, zachodzi reakcja utleniania ołowiu do jonów. Jony te reagują z obecnymi w elektrolicie anionami siarczanowymi(VI), tworząc nierozpuszczalny PbSO4. Proces katodowy polega na redukcji, zachodzącej w środowisku kwaśnym, tlenku ołowiu(IV) do jonów Pb2+. Kationy te reagują z anionami siarczanowymi(VI). W trakcie pracy akumulatora, na obu elektrodach powstaje nierozpuszczalny PbSO4, który ogranicza kontakt elektrod z elektrolitem. Na katodzie powstaje woda, która rozcieńcza elektrolit.
Podłączając płytkę ołowianą do ujemnego źródła prądu, a płytkę pokrytą tlenkiem ołowiu(IV) do dodatniego bieguna źródła prądu, wymusza się procesy przeciwne do tych, które zachodzą podczas pracy akumulatora. Do anody ogniwa pokrytej PbSO4 połączonej z biegunem ujemnym źródła prądu są dostarczane elektrony, które redukują kationy ołowiu z soli do ołowiu. Katoda ogniwa stanowi elektrodę pokrytą tlenkiem ołowiu(IV), która w wyniku pracy akumulatora została pokryta PbSO4. Po połączeniu tej katody z biegunem dodatnim źródła prądu są z niej wyciągane elektrony. Zachodził zatem proces utleniania. Proces ten opisuje równanie, które jest reakcją odwrotną do reakcji obrazującej pracę akumulatora. Skutki procesów zachodzących podczas pracy akumulatora są usuwane. Akumulator się regeneruje.
Powstawanie nierozpuszczalnego PbSO4 i wody sprawia, że spada SEM akumulatora. Spadek poniżej 1,8 V grozi powstaniem nieodwracalnych uszkodzeń, dlatego powinno się ładować akumulator przed jego całkowitym rozładowaniem.