Przemysł II koronował się na króla Polski w 1295 r., po przyłączeniu do rodzimej Wielkopolski również Pomorza Gdańskiego. Jego koronacja nie miała doniosłych skutków, ponieważ już rok później władca został zamordowany w Rogoźnie.
W ciągu pięciu lat, Pomorze Gdańskie, Wielkopolskę, Kujawy, Ziemie Sieradzko-Łęczycką oraz Małopolskę zajął król czeski Wacław II, który w 1300 r. koronował się w Gnieźnie na króla Polski. Wacław rządził większością polskich ziem (poza Dolnym Śląskiem i Mazowszem) do roku 1305, kiedy to zmarł na gruźlicę.
Dopiero trzecia koronacja, księcia Władysława Łokietka doprowadziła do ostatecznej reaktywacji królestwa polskiego i jest dziś uważana za datę kończącą okres rozbicia dzielnicowego.
Władysław Łokietek nie był najpotężniejszym kandydatów to polskiego tronu, jednak dzięki wytrwałości i ogromnemu szczęściu (w roku 1320 większość jego kontrkandydatów już nie żyła) to właśnie on zakończył okres rozbicia dzielnicowego i reaktywował odrodzone Królestwo Polskie.