Początki chrześcijaństwa w Imperium Romanum nie były łatwe. Mimo zyskiwania kolejnych wiernych, dzięki pracy Świętego Piotra i Pawła, Rzymianie niechętnie patrzyli na wyznawców nowej religii.
Wkrótce zaczęły się liczne prześladowania, podczas których chrześcijan między innymi krzyżowano i rzucano na pożarcie dzikim zwierzętom. Mimo to wyznawców nowej religii nieustannie przybywało. Zaczęły się tworzyć gminy chrześcijańskie, z których każda posiadała swojego biskupa. Starano się zachowywać kontakt pomiędzy gminami, jednak wraz z upływem czasu pojawiły się kwestie sporne.
W 313 r. Wydano edykt mediolański, który zapewniał chrześcijanom swobodę wyznania. W 325 r. odbył się sobór w Nicei, który rozwiązał palące problemy Kościoła. Chrześcijaństwo rozwijało się dalej, aż w wyniku decyzji cesarza Teodozjusza stało się religią panującą w Imperium Romanum.
Chrześcijaństwo rozwijało się prężnie i w IV w. n.e. stało się religią państwową Imperium Romanum.