Odwoływanie się w sztuce rzymskiej do scen ukazujących ich historię miało stanowić wyraz dumy z wielkich dokonań niemal mitycznych postaci i podkreślać potęgę państwa.
Duma z bycia Rzymianami uwidoczniła się szczególnie po upadku Rzymu w 476 r. kiedy to mieszkańcy Bizancjum, mówiący z reguły po grecku określali siebie jako Rzymian.