Protestujący przygotowali 21 postulatów. Najważniejsze z nich to: podwyżka płac, zgoda na utworzenie związków zawodowych, przywrócenie do pracy Anny Walentynowicz.
Wybuch strajków był nieunikniony, ponieważ robotnicy mieli dość ideologicznej presji, powszechnej korupcji, zrujnowanego etosu pracy oraz podsycanego przez władzę alkoholizmu. W strajku wzięło udział ok. 700 zakładów i 700 tys. pracowników. Przywództwo nad strajkiem objął Lech Wałęsa, który stanął na czele Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego. Protestujący przedstawili rządowi 21 postulatów, które poddano negocjacjom. 31 sierpnia 1980 r. w Szczecinie podpisano porozumienia sierpniowe, które zakończyły strajki oraz pozwalały na utworzenie wolnych i niezależnych związków zawodowych.