Środki poetyckie:
metafory: „[...] starzeje się/ z fotografii na fotografię”; „Na stronie czwartej/ brat się urodził”,
powtórzenie: „Żona starzeje się/ z fotografii na fotografię”; „a włosy moje są bardziej policzalne”.
Słowa klucze: fotografia, włosy.
Środki stylu to środki językowe, za pomocą których można przypisać cechy przedmiotom osobom, nazwać emocje, stany, w sposób niedosłowny przedstawiać wybrane elementy.
Wybrane środki poetyckie:
personifikacja – nadanie przedmiotom nieożywionym, zwierzętom lub roślinom cech ludzkich,
epitet – przymiotnik określający rzeczownik,
metafora – związek słów o innym znaczeniu niż dosłowny sens wyrazów,
archaizm – wyraz przestarzały, nieużywany, lub używany w innym znaczeniu,
apostrofa – bezpośredni zwrot do adresata,
porównanie – zestawienie dwóch rzeczy przez ich podobieństwo do siebie
Słowo klucz to słowo, które zawiera główną myśl danego przekazu, wypowiedzi, tekstu. Określa się je poprzez zaobserwowanie częstotliwości pojawiania się w danym wytworze, a także, czy trafnie oddaje przekaz dzieła. Słowa klucze mogą również nawiązywać do konkretnych postaci, określać ich wygląd, nazywać je w charakterystyczny dla nich sposób ze względu na pełnioną funkcję, ich zachowanie, cechy charakteru itp.