Wiersz ma nastrój spokojny, senny, kojący, a jednocześnie lekko nostalgiczny i refleksyjny. Pojawia się też atmosfera wyciszenia i odrealnienia. Nastrój ten budują takie zabiegi jak obrazy senne i marzeniowe („będziesz w cieniu drzemał”, „oddasz się ciężkiemu uśpieniu”), liczne opisy zmysłowe („promyk wąski”, „włochaty bąk […] zabrzęczy”, „łubinem wonnym”), metafory („tuman dzieciństwa”), a także spokojny, rytmiczny tok wypowiedzi i delikatne, płynne brzmienie wersów.
1. Zauważ, że w wierszu pojawiają się słowa związane ze snem i odpoczynkiem, które budują spokojny nastrój.
2. Dostrzeż, że poeta używa obrazów działających na zmysły, co wzmacnia wrażenia odbiorcy.
3. Zwróć uwagę na metafory, które nadają tekstowi charakter marzeniowy i odrealniony.
4. Przeanalizuj dźwięki i brzmienie słów, które są łagodne i sprzyjają wyciszeniu.
5. Zauważ, że rytm wiersza jest spokojny i płynny, co podkreśla nastrój harmonii.
6. Zwróć uwagę, że połączenie tych środków tworzy atmosferę snu, spokoju i nostalgii.