W wierszu „Zmęczenie” Julian Tuwim spokój i harmonia pojawiają się jako efekt odpoczynku, snu i powrotu do wspomnień dzieciństwa. Bohater osiąga je poprzez wyciszenie i odcięcie się od zmęczenia. Otwarta przestrzeń jest tu przedstawiona jako obraz z dzieciństwa, pełen barw, zapachów i ruchu („łubinem wonnym szaleć będzie pole”), ma charakter dynamiczny i wyobrażeniowy. W „Bonacci” z kolei Leopold Staff spokój ma charakter bardziej absolutny i pierwotny. Wynika z bezruchu natury i ciszy morza. Harmonia jest tu stanem niemal metafizycznym, związanym z początkiem świata. Przestrzeń jest rozległa, jasna i nieruchoma („morze ogromne”, „upalne przestworze”), co podkreśla jej monumentalność i spokój. Oba utwory ukazują marzenie o harmonii, ale realizują je inaczej: u Tuwima poprzez sen i wspomnienia, a u Staffa poprzez kontemplację natury i bezruch.
1. Zauważ, że w obu wierszach pojawia się motyw dążenia do spokoju.
2. Dostrzeż, że u Tuwima harmonia wiąże się ze snem i powrotem do dzieciństwa.
3. Zwróć uwagę, że u Staffa spokój wynika z obserwacji natury i jej bezruchu.
4. Przeanalizuj obrazy przestrzeni i zauważ, że u Tuwima są dynamiczne i zmysłowe, a u Staffa statyczne i rozległe.
5. Zauważ, że oba obrazy światła budują nastrój, ale pełnią różne funkcje w utworach.