Opuszczenie kraju przez rząd RP nastąpiło w nocy z 17 na 18 września 1939 r., czyli zaraz po ataku ZSRS na Polskę. Ówczesny prezydent Polski – Ignacy Mościcki, premier – Felicjan Sławoj-Składkowski, Naczelny Wódz – Edward Rydz-Śmigły wraz z rządem przekroczyli granicę z Rumunią, gdzie zostali internowani.
Chcąc zachować ciągłość władzy państwowej, powołano nowe władze. 23 września, prezydent Ignacy Mościcki wyznaczył jako swojego następcę generała Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego. Na takie obsadzenie stanowiska zgody nie wyraził rząd francuski. Zaproponowano zatem innego kandydata – Władysława Raczkiewicza, byłego marszałka sejmu. Niedługo po tym wyborze Władysław Raczkiewicz wyznaczył na premiera powołanego przez siebie rządu, Władysława Sikorskiego.
Polski rząd na uchodźstwie uznany został przez Francję, Wielką Brytanię i państwa neutralne. Pod koniec czerwca 1940 r. polskie władze przeniosły się do Londynu.
Polski rząd na uchodźstwie nie został uznany przez III Rzeszę i ZSRS.