Zbrodnia katyńska to dokonany przez sowieckich żołnierzy mord na polskich jeńcach wojennych w 1940 r. Wśród tych jeńców byli: polscy oficerowie, urzędnicy, obszarnicy, policjanci, agenci wywiadu, żandarmi, osadnicy i służba więzienna, a także 11 000 osób więzionych w zachodnich obwodach Ukrainy i Białorusi.
Wobec jeńców nie przewidziano postępowania sądowego w celu udowodnienia winy, aresztowani nie mogli dowodzić swojej niewinności, nie prowadzono także żadnego śledztwa. Sowieci postępowali w ten sposób, ponieważ zależało im na pozbyciu się wszystkich i wszystkiego, co jest związane z Polską i potencjalnie mogłoby stać się przeszkodą w drodze do wygrania wojny.
Kłamstwo katyńskie polegało nie tylko na nieprzyznawaniu się do winy władz sowieckich, lecz również na obarczaniu odpowiedzialnością za te wydarzenia Niemców.
Zbrodnia katyńska miała miejsce wiosną 1940 r., wówczas wojska sowieckie strzałem w tył głowy pozbawiły życia ponad 14 tysięcy jeńców.