Aresztowane osoby swoją podróż na Syberię odbywały w wagonach bydlęcych. W tych wagonach znajdowały się piecyki i drewniane prycze, które służyły za łóżka. Podróż trwała trzy tygodnie. Po przyjeździe zesłańcy zamieszkiwali w barakach, w których musiały się zmieścić 4 rodziny, czyli ok. 22 osoby. Dorośli pracowali w lesie i tartaku. Autor wspomnień uważa, że praca była ciężka, przez co często dochodziło do wypadków. Ludzie, którzy pracowali byli w stanie utrzymać rodziny, ale osobom starszym i rodzinom wielodzietnym z głód zaglądał w oczy.
Jednym z elementów polityki ZSRS wobec ludności cywilnej było stosowanie terroru i deportacji. Do tego elementu należy zaliczyć:
• aresztowania (od 3 do 15 lat łagrów),
• specprzesiedlenia (osoby przesiedlone miały ograniczone swobody i nakaz pracy),
• „wolne zesłania” (osoby przesiedlone pozbawione były środków do życia, ale nie posiadały nakazu pracy).