Ludność cywilna początkowo podchodziła entuzjastycznie do decyzji o wybuchu powstania. Wiele osób liczyło na sukces polskich powstańców. Przewidywano, że powstanie potrwa kilka dni, dzięki pomocy aliantów. Pomoc jednak nigdy nie nadeszła, Niemcy byli coraz bardziej brutalni zatem ludność cywilna zaczęła tracić nadzieję na jakiekolwiek powodzenia powstania.
Dnia 1 sierpnia 1944 r. wybuchło powstanie warszawskie. Decyzje o jego rozpoczęciu podjął Komendant Główny AK gen. Tadeusz Komorowski „Bór”. Dowódcą powstania został komendant Okręgu Warszawa AK gen. Antoni Chruściel „Monter”. Do tłumienia powstania Niemcy wysłali duże siły pod dowództwem gen. Ericha von dem Bacha-Zelewskiego. Powstańcy nie doczekali się znaczącej pomocy ze strony stojących na przedpolach Warszawy wojsk sowieckich, a zrzuty alianckie okazały się niewystarczające. W takiej sytuacji dowództwo AK podjęło decyzję o kapitulacji powstania, którą podpisano w dniu 2 października 1944 r.