Państwa Ameryki Południowej obserwując wojnę o niepodległość Stanów Zjednoczonych, a także wydarzenia rewolucji francuskiej i poczynania Napoleona zapragnęły uzyskać wolność dla siebie. Kreole, czyli potomkowie białych hiszpańskich osadników rozpoczęli działania rewolucyjne w osobie Francisco de Mirandy (Wenezuela, Chile, Peru), jednak one się nie powiodły. Po zajęciu Hiszpanii przez Napoleona, działania mieszkańców Ameryki zintensyfikowały się – zaczęto zwoływać junty, które przekształcały się w Kongresy Narodowe, a te z kolei zaczęły ogłaszać niepodległość kolejnych krajów – Chile, Ekwadoru, Paragwaju, Kolumbii, Argentyny, Wenezueli. Ruchy rewolucyjne poniosły porażkę, ze względu na konflikty wewnętrzne oraz brak poparcia ze strony Indian i Metysów.
Po restauracji Burbonów na tron hiszpański znów doszły do głosu hasła walki i wolność. Król Ferdynand VII wspierany przez Święte Przymierze wysyłał do Ameryki wojska zwalczające powstańców – Ci jednak byli wspierani przez wojska oraz pieniądze Wielkiej Brytanii. Na czele stanąłJosé de San Martín i doprowadził do uzyskania niepodległości przez Argentynę i Chile. (1816 r. i 1818 r.)
Peru ogłosiło niepodległość w 1821 r., a w 1825 r. oddzieliła się od niego wschodnia część, nazwana później Boliwią. Kolejnym krajem, który odzyskał niepodległość, był Urugwaj.
Walki na północy były organizowane przez Simona Bolivara – w sierpniu 1819 r. opanował Wenezuelę oraz Kolumbię, organizując tzw. Wielką Kolumbię. W ostatecznym rozrachunku plany Bolivara o utworzeniu federacji państw południowoamerykańskich, do których dołączyła Panama i Ekwador się nie powiodły.
