Papież Pius IX sprzeciwiał się zjednoczeniu Włoch – obawiał się utraty swojej pozycji, jako władcy absolutnego oraz nie chciał włączenia Państwa Kościelnego w obręb zjednoczonego państwa włoskiego.
Władca Piemontu Wiktor Emanuel II od początku był za zjednoczeniem. W swoim kraju wprowadził demokratyczne reformy i wraz z ministrem Camillo Cavourem prowadził politykę pozyskiwania kolejnych obszarów włoskich. Ostatecznie po dołączeniu Królestwa Obojga Sycylii został koronowany królem Zjednoczonego Królestwa Włoskiego.
Giuseppe Garibaldi był jednym z najaktywniejszych działaczy zjednoczeniowych, postępował zgodnie z myślą republikańską i takie Włochy mu się marzyły przez cały okres działalności. Uważał, że zjednoczenia należy dokonać na drodze rewolucji, jednak zdawał sobie sprawę, jak ważna jest rola Piemontu w tej kwestii i poparł działania króla Wiktora Emanuela II po wkroczeniu wojsk sardyńskich do Królestwa Obojga Sycylii. Niechętnie zgodził się na koronację Wiktora Emanuela, zaznaczając, że ważniejsze jest zjednoczenie. Do końca życia szerzył idee republikańskie.
Wspomniana trójka nie współpracowała ze sobą w ogóle. Każda z tych osób miała zupełnie inną wizję istnienia Włoch, w związku z tym grafika te jest niezgodna z prawdą historyczną.
Królestwo Sardynii (Piemont), było jednym z najstarszych i najbardziej wpływowych państw włoskich. Istniało od czasów średniowiecznych, a zjednoczenie Włoch w 1861 r. zakończyło istnienie tego kraju. Dzięki swoim wpływom oraz potędze finansowej to właśnie Piemont stał się najważniejszym graczem w kwestii zjednoczeniowej.