Polityka „Wielkich Włoch” wiązała się z ekspansywnym charakterem polityki Benito Mussoliniego. Przywódca włoski dążył do uczynienia kraju światowym mocarstwem.
Mussolini doprowadził do zawarcia tzw. układów laterańskich. Były to dokumenty, które kreowały porozumienie, pomiędzy władcą faszystowskich Włoszech, a papieżem i Watykanem. W wyniku tych wydarzeń nastąpiła normalizacja stosunków, między Kościołem, a władzą.
Mussolini kierował się także polityką kolonialną. W związku z tym rozpoczął wojnę włosko-abisyńską w 1935 r. W jej konsekwencji władca Włoch podbił Etiopię.
Włoski duce zawiązał także porozumienie z III Rzeszą, nazywane paktem stalowym. Ten podpisany w 1939 r. dokument był wymierzony przeciwko Zachodowi.
Benito Mussolini dążył do podporządkowania sobie większej ilości terytorium. Pragnął rozwoju kraju, do czego dążył poprzez układy z innymi państwami, o charakterze nazistowskim i faszystowskim, a także atakom na kolonie, w celu ekspansji terytorialnej.