Wejście w studencką młodość Różewicza przypada na 1945 r., a więc w rok zakończenia II wojny światowej. Poeta określa się mianem „ocalonego”, bowiem przez całą wojnę doświadczył wiele cierpienia oraz całkowicie stracił wiarę w dobro człowieka oraz możliwość zaistnienia przestrzeni, gdzie można by kontemplować sztukę. Stąd jego wybór studiów – miały one otworzyć go na nowo na sztukę, jej piękno i wykształcić wiarę w człowieka.
