Poezja Tadeusza Różewicza jest określana jako poezja ściśniętego gardła. Poeta nie używał w ogóle ozdobników, stosował proste, nierozbudowane sformułowania. Co więcej, jego utwory charakteryzują się lapidarnością wypowiedzi – w niewielu słowach autor zawiera głęboką i dającą do myślenia treść. Różewicz często odnosił się do zmiany, jaka w nim zaszła po wojnie – choć przeżył czasy okupacji, to jednak odcisnęło to na nim swoje piętno. W swoich utworach zastanawiał się, jak powinna wyglądać poezja, która powstawała po wojnie i opisywała odczucia z nią związane. Szczególnie że był to czas, gdy wielu zatraciło swoje wartości, a rzeczywistość wokół była okrutna. Świat zmienił się diametralnie pod wpływem konfliktu, a ludzie ukazali jedną ze swoich twarzy. Dlatego zagadnienie bardzo dobrze oddaje cytat Theodora W. Adorna, że pisanie wierszy po Auschwitz jest barbarzyństwem.
II wojna światowa i Holokaust dokonały znaczącej i druzgoczącej zmiany na całym świecie. M.in. doprowadziły do przewartościowania się dotychczas obowiązujących wartości i sprawiły, że poeci zmienili podejście wobec pisania wierszy.