Przykładowe rozwiązanie:
· Ignacy Krasicki – inteligentny, spokojny i nieco melancholijny. Lubił zabawiać gości swoją poezją i prezentować swój kunszt artystyczny;
· biskup Naruszewicz – charakteryzował się rubasznym stylem bycia oraz nieco mizerną aparycją;
· Trembecki – bystry, czujny i zwracający szczególną uwagę na otoczenie oraz rozmówców, pomimo faktu, iż z zewnątrz sprawiał wrażenie znudzonego i obojętnego;
· Kajetan Węgierski – inteligentny, lekko impulsywny i zawsze gotowy do ostrzejszej wymiany zdań z innymi;
· Karpiński – uprzejmy, cichy i nieśmiały;
· Zabłocki – poważny i dostojny;
· Bielawski – niepewny siebie, towarzysko zrezygnowany;
· Joachim Chreptowicz, Bacciarelli i Vogel – znudzeni i milczący, niezainteresowani spotkaniem którego znaczną część stanowi sztuka poezji;
W obiadach czwartkowych skład gości nie był stały, ponadto zmieniał się w różnych okresach. W pojedynczym przyjęciu brało udział zwykle około 10–12 biesiadników. Portrety gości najczęstszych lub najwybitniejszych malował z polecenia króla L. Marteau, które stanowiły potem ozdobę Sali Żółtej.