Podmiot ocenia swoje dążenie jako daremne i zakończone klęską, bo mówi o sobie „nieszczęśliwy”, a swoje lata uznaje za stracone na dochodzenie do „progów” Mądrości. Podkreśla też upadek: „nagle z stopniów ostatnich zrzucony” i „między insze, jeden z wiela”, czyli utratę wyjątkowej pozycji i poczucia sensu.
W końcowych wersach fragmentu podmiot liryczny posługuje się obrazem upadku ze schodów prowadzących do Mądrości. Metafora ta oznacza, że mimo wielu lat starań nie udało mu się osiągnąć upragnionego celu. Podmiot czuje się rozczarowany, ponieważ uważa, że jego wysiłek był bezskuteczny – zamiast osiągnąć spokój i równowagę, doświadcza bólu po stracie córki.