Do metod walki politycznej, które sprzyjają utrwalaniu lub zwiększaniu nierówności występujących między państwami, należą:
· Niewłaściwe podejście do polityki podatkowej, na przykład korzystne umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, stanowiące jedynie korzyść dla danego kraju.
· Świadczenie pomocy zagranicznej w formie pomocy wiązanej, co skutkuje ograniczeniem możliwości jej wykorzystania przez beneficjenta i tworzeniem ekonomicznej zależności od kraju donatora, jak to miało miejsce w przypadku kredytu wiązanego udzielonego przez Polskę Mongolii w 2017 roku, gdzie rząd mongolski zobowiązał się do wydawania pożyczonych środków wyłącznie na zakup towarów i usług polskich firm.
· Stosowanie presji na państwa rozwijające się w celu ograniczenia wydobycia i eksploatacji zasobów naturalnych, na przykład naciski na Brazylię w sprawie wycinki lasów deszczowych Amazonii, bez jednoczesnego zapewnienia adekwatnych środków finansowych na rekompensatę za straty wynikające z takich działań ochronnych, które mają kluczowe znaczenie w kontekście globalnych zmian klimatu.
· Nakładanie na państwa rozwijające się nieproporcjonalnie surowych ograniczeń w zakresie emisji gazów cieplarnianych, co może być niesprawiedliwe, biorąc pod uwagę, że kraje rozwinięte przyczyniły się do znacznego wzrostu emisji dwutlenku węgla podczas rewolucji przemysłowej, gdy nie istniały normy dotyczące emisji.
Metody walki politycznej, które mogą sprzyjać utrwalaniu lub zwiększaniu między państwami nierówności w poziomie rozwoju społeczno-gospodarczego, mogą być różnorodne. Te metody wykorzystywane są przez państwa lub grupy interesów w celu osiągnięcia własnych celów kosztem innych państw, lub grup.