Porządek międzynarodowy, który funkcjonował na świecie w latach 1945-1991, jest nazwany ładem:
C. jałtańskim.
Po upadku ZSRR za jedyne na świecie supermocarstwo uważano:
B. Stany Zjednoczone Ameryki.
W XX w. w skład zarówno Wielkiej Czwórki, jak i późniejszej Wielkiej Trójki wchodziły:
B. Stany Zjednoczone i Wielka Brytania.
Za wydarzenie, które oznaczało przełamanie dominacji amerykańskiej w globalnej gospodarce, uznaje się:
B. kryzys finansowy na świecie w 2008 r.
Ład wersalski cechował się wielobiegunowością. W początkowej fazie dominującą rolę odgrywały mocarstwa, które zwyciężyły w I wojnie światowej, to jest Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Francja. Jednakże, Stany Zjednoczone nie wykorzystały swojej uprzywilejowanej pozycji i zrezygnowały z uczestnictwa w nowo utworzonej Lidze Narodów, zaproponowanej przez prezydenta Wilsona, wybierając izolacjonizm. Państwami, które wyrażały zastrzeżenia co do postanowień ładu wersalskiego, były Niemcy, Związek Radziecki, Włochy i Japonia.
Po zakończeniu II wojny światowej wykształcił się natomiast dwubiegunowy ład jałtański, w którym dominującą pozycję zajmowały dwie potęgi atomowe – Stany Zjednoczone i Związek Radziecki. Rywalizacja między nimi szybko przekształciła się w konfrontację między państwami demokratycznymi Zachodu a państwami komunistycznymi. Dowodem tego konfliktu był ustanowiony Sojusz Północnoatlantycki i Układ Warszawski. Długotrwały wyścig zbrojeń, znany jako zimna wojna, spowodował upadek gospodarki Związku Radzieckiego i jego rozpad na początku lat 90. XX wieku.
Pierwsza dekada po okresie zimnej wojny charakteryzowała się globalną hegemonią Stanów Zjednoczonych, które pozostawały jedynym supermocarstwem. Stany Zjednoczone przyjęły rolę „strażnika” utrzymania globalnego porządku. Jednakże, od początku XXI wieku obserwujemy proces ewolucji z ładu jednopolarnego w kierunku systemu wielopolarnej równowagi władzy, co wiąże się z rosnącą potęgą aktorów międzynarodowej sceny politycznej, takich jak państwa zrzeszone w BRICS czy Unia Europejska.