Zaprezentuj, jakie zmiany miały miejsce do tej pory w państwach ogarniętych Arabską Wiosną. Które można by uznać za pozytywne, a które za negatywne?

Tunezja:

· rezygnacja prezydenta ibn Alego 14 stycznia 2011;

· 17 stycznia 2011 powołanie rządu jedności narodowej pod kierownictwem dotychczasowego premiera al-Ghannusziego;

· 7 marca 2011 zaprzysiężenie rządu Al-Badżiego Ka’ida as-Sibsiego;

· 23 października 2011 wybory do tymczasowego parlamentu;

Algieria:

· obniżka cen żywności;

· zwiększenie subsydiów;

· deklaracja zniesienia stanu wyjątkowego;

· 10 maja 2012 wybory parlamentarne wygrane przez Front Wyzwolenia Narodowego, 3 września 2012 nowym premierem Abd al-Malik Sallal;

Libia:

· zniesienie podatków i ceł na krajowe i importowane produkty żywnościowe;

· ustanowienie strefy zakazu lotów i interwencja zagraniczna;

· interwencja wojskowa pod egidą NATO;

· obalenie i zabicie Mu’ammara al-Kaddafiego 20 października 2011;

· przejęcie władzy przez Narodową Radę Tymczasową z premierem Mahmudem Dżibrilem i przewodniczącym Mustafą Muhammadem Abd al-Dżalilem;

· 7 lipca 2012 wybory do Powszechnego Kongresu Narodowego;

· słabość rządu i destabilizacja sytuacji wewnętrznej, wybuch drugiej wojny domowej 16 maja 2014;

Jordania:

· obniżka cen żywności i paliwa;

· 1 lutego 2011 Maruf al-Bachit powołany na stanowisko premiera;

Mauretania:

· zapowiedzi zwiększenia świadczeń społecznych;

Oman:

· podwyżka płac minimalnych dla pracowników sektora prywatnego z 364 do 520 dolarów miesięcznie;

· 26 lutego 2011 zmiany w rządzie;

Sudan:

· 6 grudnia 2013 dymisja wiceprezydenta Alego Osmana Tahy;

Jemen:

· pogrążenie się kraju w chaosie;

· zwiększona aktywność terrorystów Al-Ka’idy na południu i szyitów na północy kraju;

· rezygnacja prezydenta Saliha 23 listopada 2011, przekazanie urzędu w ręce Abda Rabbuha Manura Hadiego 25 lutego 2012;

· dalsza destabilizacja sytuacji wewnętrznej;

· zajęcie Sany przez szyickich rebeliantów 22 stycznia 2015 i wybuch wojny domowej;

Liban:

· reformy polityczne;

Egipt:

· rezygnacja prezydenta Mubaraka 11 lutego 2011 i przekazanie władzy juncie wojskowej Muhammada Husajna Tantawiego;

· dalsze protesty przeciwko rządom wojskowym;

· wybory parlamentarne na przełomie 2011 i 2012 wygrane przez Partię Wolności i Sprawiedliwości;

· 30 czerwca 2012 Muhammad Mursi zaprzysiężony na urząd głowy państwa, po wygranych wyborach prezydenckich;

· dalsze niepokoje społeczne, protesty, zamieszki, starcia ze służbami porządkowymi;

· eskalacja przemocy w listopadzie 2012 i czerwcu 2013 doprowadziła do wojskowego zamachu stanu 3 lipca 2013;

Syria:

· krwawe represje i powolna pacyfikacja powstania;

· setki tysięcy ofiar;

· udokumentowane zbrodnie przeciwko ludzkości;

· przekształcenie Syrii w państwo upadłe;

· powstanie 11 listopada 2012 Syryjskiej Koalicji Narodowej na rzecz Opozycji i Sił Rewolucyjnych;

· powstanie i ekspansja Państwa Islamskiego;

· 3 czerwca 2014 na terenach kontrolowanych przez rząd Partii Baas wybory prezydenckie wygrane przez Baszszara al-Asada;

· międzynarodowa koalicja wojskowa przeciwko dżihadystom pod przewodnictwem Stanów Zjednoczonych;

Maroko:

· wprowadzenie subsydiów na import żywności;

· referendum ograniczające władzę króla;

Dżibuti:

· 8 kwietnia 2011 wybory prezydenckie wygrane przez Ismaila Omara Guelleha;

Irak:

· zmiany na stanowiskach szefów władz lokalnych;

· uwolnienie więźniów;

· 24 lipca 2014 Fu’ad Masum nowym prezydentem, 8 września 2014 Hajdar al-Abadi nowym premierem;

· destabilizacja sytuacji wewnętrznej, wpływy syryjskiej wojny domowej;

· ekspansja terytorialna Państwa Islamskiego;

Somalia:

· ofensywa sił AMISOM w Mogadiszu;

· 16 września 2012 Hassan Sheikh Mohamud nowym prezydentem;

Bahrajn:

· odwołanie Grand Prix Bahrajnu inauguracyjnego wyścigu sezonu 2011 oraz wyścigów GP2 Asia Series;

· interwencja Arabii Saudyjskiej;

Kuwejt:

· zwiększenie pomocy socjalnej;

Pozytywnymi zmianami były z pewnością reformy społeczne, zwiększenie budżetu na politykę socjalną czy nasilenie się tendencji prodemokratycznych. Negatywnymi konsekwencjami Arabskiej Wiosny są z pewnością nowe wojny, w tym domowe, które wybuchły wkrótce na skutek reform, w dużej mierze nieudanych.