Przez wieki ludzie uprawiający rolę przeszli drogę od wolnych lub zależnych chłopów, przez najniższą warstwę społeczeństwa feudalnego, aż do samodzielnych właścicieli gospodarstw i obywateli mających prawa polityczne.
W starożytności rolnicy byli podstawą gospodarki. Część z nich była wolnymi chłopami, ale część pracowała jako niewolnicy lub ludzie zależni.
W średniowieczu większość uprawiających ziemię stanowili chłopi. Ich pozycja była niska, bo byli zależni od pana feudalnego. Musieli płacić daniny, odrabiać pańszczyznę i często nie mogli swobodnie opuszczać wsi.
W epoce nowożytnej w wielu krajach, zwłaszcza w Europie Środkowo-Wschodniej, położenie chłopów jeszcze się pogorszyło. Rozwijała się gospodarka folwarczno-pańszczyźniana, a chłopi byli silnie podporządkowani szlachcie.
W XIX wieku pozycja chłopów zaczęła się poprawiać dzięki zniesieniu pańszczyzny i uwłaszczeniu. Chłopi otrzymywali ziemię na własność i stawali się bardziej samodzielną grupą społeczną.
W XX i XXI wieku rolnicy stali się pełnoprawnymi obywatelami. Ich pozycja zależy już głównie od wielkości gospodarstwa, dochodów, wykształcenia i nowoczesności produkcji, a nie od przynależności stanowej.