A. siedem głosek,
B. dwie litery oznaczają głoski nosowe.
C. Lig, zwierzę, za, rogi.
D. trzymał – ubezdźwięcznienie wewnątrzwyrazowe postępowe, zaznacz à nad pokreśleniem.
E. w piasek, grzbiet wygiął, zaznacz ß nad podkreśleniami.
F. jedynie znakiem zmiękczenia głoski „b”.
G. Lig – l’, dzikie – dź, k’, zwierzę – w’, niemal – ń, wystąpiły – p’, piasek – p’.
H. za, się, w, mu, się, jak, się, na, iż, pod, ich, lecz, na.
I. za rogi, w piasek, wygiął, łuk, schowała, ramionach, skóra, parciem, parciem, miejscu.
A. Głoska to brzmienie, jakie litera uzyskuje w wyrazie. Głoski wymawiamy i słyszymy.
B. Głoska nosowa to głoska, przy której wymawianiu powietrze wyraźnie przepływa przez nos i usta.
C. Głoska dźwięczna to głoska, przy której wymowie napinamy więzadła głosowe (struny głosowe) w okolicach krtani.
D. Ubezdźwięcznienie to utrata przez głoskę dźwięczności podczas wymowy wyrazu.
E. Ubezdźwięcznienie to utrata przez głoskę dźwięczności podczas wymowy wyrazu.
F. „I” niezgłoskotwórcze to „i”, które jedynie zmiękcza wymowę, nie tworząc głoski ze współgłoską występującą przed nim w wyrazie.
G. Głoska miękka w języku polskim to głoska, w której wymowie słyszalne jest „i”.
H. Akcent wyrazowy to silniejsze wymówienie jednej z sylab wyrazu. W języku polskim akcent pada najczęściej na drugą sylabę od końca.
I. Zestrój akcentowy to zespół sylab, który jest doprowadzony do zgodności, harmonii w akcentowaniu – jest spójny i słyszalny w obrębie wypowiedzi.