Język Tochmana jest oszczędny i precyzyjny. Posługuje się krótkimi akapitami i zdaniami, czasem włącza komentarze odautorskie. Nie ocenia postaw bohaterów, to zadanie przekłada na czytelników. Brakuje w tekście wyrażeń wartościujących oraz środków stylistycznych.
W budowie dominują zdania pojedyncze i równoważniki zdań, czasem pojawiają się zdania złożone, a najrzadziej zdania wielokrotnie złożone.
Dzięki tym wszystkim zabiegom tekst Tochmana jest surowy i oszczędny. Podkreśla i skupia uwagę czytelników na poruszanej problematyce, a także pozwala na wybrzmienie cierpienia.
Zwróć uwagę na budowę tekstu i język Tochmana – jest on oszczędny, przypomina niekiedy styl Różewicza. Obaj starają się wyeliminować środki stylistyczne, dzięki czemu nie upiękniają – ich zdaniem – tragedii.