W obu tekstach ubranie służy skontrastowaniu bohaterek. Ubranie – ich jakość, sposób noszenia czy decyzyjność co do tego, co się nosi – wyznacza status kobiet. Więźniarki są odgórnie wtłamszane i wbijane w szmaty, nie mają żadnego głosu co do tego, czy i jak mają nosić ubrania (to esesmanki mają tę władzę, równie dobrze mogą dać ubranie, jak i zmusić do jego zdjęcia). W przeciwieństwie do tego stoi esesmanka – postać zawsze elegancka, w mundurze, osoba decydująca o ubraniu i jego stanie. Kontrastującą postacią jest też kobieta wolna w wierszu Amiel – wybierająca ubranie eleganckie i podejmująca decyzje o swoim stroju (i pamiętająca o tym, że kiedyś tego wyboru nie miała).
