Człowiek z wiersza Kamieńskiej to mieszkaniec miasta, żyje wśród samochodów, zgiełku, spalin, nie posiada pieniędzy ani paszportu, jest smutny, przygnębiony, próbuje urządzić się w świecie, szuka telewizorów, pralek, dąży do tego, żeby żyło mu się wygodniej, lepiej. Jednocześnie nie dostrzega swojej nędzy, tego, że nie szanuje przyrody, nie ma miłości dla drugiego człowieka. Myślę, że współczesny człowiek niewiele różni się od postaci z wiersza, wciąż nie dostrzegamy, jak ważną rolę w świecie odgrywa przyroda, nie szanujemy jej. Różnica polega na tym, że nie szukamy podstawowych dóbr, jak pralka, bo są one łatwo dostępne, raczej poszukujemy coraz nowszych modeli telefonów czy samochodów, których nie potrzebujemy.
Anna Kamieńska (1920-1986) – poetka, poruszała w swoich wierszach tematykę kondycji ludzkiej, jest uznawana za jedną z najciekawszych polskich poetek religijnych. Zadebiutowała w 1949 roku. Okres rozkwitu jej twórczości przypada na lata pięćdziesiąte i sześćdziesiąte. Jest autorką tomików O szczęściu, Bicie serca, Milczenie. Wraz z mężem Janem Śpiewakiem zajmowała się także działalnością przekładową.