Przykładowe rozwiązanie:
Moim zdaniem Wysoki Przedstawiciel UE ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa nie może być uważany za równoważnego ministrów spraw zagranicznych w krajowych rządach, ponieważ jego zakres obowiązków jest znacznie szerszy niż jego odpowiedników na szczeblu krajowym. Wysoki Przedstawiciel jest odpowiedzialny nie tylko za kształtowanie i realizację polityki zagranicznej, ale także polityki bezpieczeństwa i obrony. Ponadto musi dążyć do osiągnięcia konsensusu na spotkaniach ministrów spraw zagranicznych i ministrów obrony państw członkowskich UE, aby określić wspólne kierunki obu tych dziedzin. Również pozycja Wysokiego Przedstawiciela w strukturze organizacyjnej UE różni się istotnie od pozycji ministrów spraw zagranicznych w poszczególnych państwach. Jego nominacja wymaga zgody Rady Europejskiej, Parlamentu Europejskiego i Przewodniczącego Komisji Europejskiej, podczas gdy zazwyczaj ministrów spraw zagranicznych mianuje głowa państwa na wniosek szefa rządu. Ponadto, ze względu na swoje stanowisko, Wysoki Przedstawiciel jest automatycznie jednym z wiceprzewodniczących Komisji Europejskiej.
Wysoki Przedstawiciel jest jednocześnie Wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej. Ta podwójna funkcja zapewnia zintegrowane podejście do zarządzania polityką zagraniczną i bezpieczeństwa UE.
Wysoki Przedstawiciel jest odpowiedzialny za reprezentowanie UE na arenie międzynarodowej, prowadzenie dialogu politycznego z partnerami zagranicznymi, zarządzanie kryzysami i konfliktami, a także promowanie wartości UE na świecie. Osoba pełniąca to stanowisko jest wybierana przez Radę Europejską i musi być zatwierdzona przez Parlament Europejski.