Przykładowe rozwiązanie:
Unia gospodarcza i walutowa (UGiW) stanowi kluczowy element procesu integracji europejskiej. Jest to fundament, który umożliwia dalsze zbliżanie się państw członkowskich w innych obszarach wspólnoty, zachowując jednocześnie wolność gospodarczą obywateli. W przeszłości, korzyści płynące z uczestnictwa w jednolitym rynku i przyjęcia wspólnej waluty przewidywano jako pewną stabilizację ekonomiczną dla państw. Jednak kryzys finansowy Grecji w początkach drugiej dekady XXI wieku wyraźnie podważył tę wizję. Kryzys ten uwydatnił główne wyzwanie UGiW, jakim jest brak efektywnej władzy wykonawczej zdolnej do narzucenia zintegrowanej polityki fiskalnej państwom członkowskim oraz do egzekwowania dyscypliny budżetowej. Brak takich mechanizmów utrudniał rozwiązanie kryzysu Grecji, co z kolei skłoniło niektóre państwa do zastanowienia się nad pełnym uczestnictwem w strefie euro. Niemniej jednak Estonia, Łotwa i Litwa przyjęły wspólną walutę ze względów przede wszystkim politycznych, mimo że Grecja znalazła się w trudnej sytuacji ekonomicznej.
Pomimo wyzwań, kryzys w strefie euro był impulsem do debaty nad przyszłością integracji i konieczności wprowadzenia zmian systemowych. Według Ryszarda Michalskiego apokaliptyczne wizje rozpadu strefy euro roztaczane przez część ekspertów w czasie kryzysu były mocno przesadzone. Badacz uważa, że korzyść z wprowadzenia wspólnej waluty czerpią zarówno najsilniejsze gospodarki, jak i te nieco słabsze, a powrót do walut narodowych generowałby olbrzymie koszty gospodarcze i społeczne. Ponadto większość ekonomistów jest zdania, że aby zapewnić trwałość i stabilność strefy euro, konieczne jest utworzenie wspólnego federalnego budżetu. Jednakże takie propozycje pogłębiania integracji w ramach UGiW wiążą się jednak ‒ jak wskazują Monika Gwóźdź-Lasoń, Klaudia Pujer i Sławomir Miklaszewicz ‒ z dalszym ograniczaniem suwerenności państw członkowskich, co może stanowić przeszkodę na drodze do realizacji tych założeń.
Następnym wyzwaniem dla UGiW jest narastający eurosceptycyzm w wielu państwach UE, co w skrajnych przypadkach może doprowadzić do wystąpienia z unii, jak miało to miejsce w przypadku Zjednoczonego Królestwa w 2020 roku. Niemniej jednak obecne negatywne doświadczenia gospodarcze Wielkiej Brytanii po brexicie oraz wyniki sondaży wskazują, że takie kroki są mało prawdopodobne. W związku z tym kontynuacja integracji w ramach szeroko pojętej europejskiej unii gospodarczej wydaje się bardziej prawdopodobna. W dłuższej perspektywie nowi członkowie UE, których gospodarki są mniej konkurencyjne, prawdopodobnie będą przyjmować wspólną walutę. Jednak pogłębianie instytucjonalnej współpracy w strefie euro będzie możliwe tylko wtedy, gdy poszczególne kraje będą gotowe zrezygnować z części swojej suwerenności w dziedzinie polityki budżetowej. W przeciwnym razie brak kontroli nad polityką budżetową krajów strefy euro może doprowadzić do kolejnych kryzysów niewypłacalności.
Przyszłość Unii Gospodarczej i Walutowej w Unii Europejskiej jest nieodłącznie związana z dalszą integracją i zarządzaniem wyzwaniami gospodarczymi i finansowymi. Konieczna jest równowaga między dążeniem do większej stabilności waluty euro a zachowaniem suwerenności państw członkowskich w kwestiach budżetowych. Sukces UGiW w przyszłości będzie zależał od zdolności UE do dostosowywania się do zmieniającego się otoczenia globalnego i zapewnienia zrównoważonego rozwoju gospodarczego na rzecz wszystkich państw członkowskich.