a) wodór – nie może, wodór ma tylko jeden elektron walencyjny, może tworzyć tylko wiązania pojedyncze (sigma).
b) tlen – może, tlen posiada dwa niesparowane elektrony na orbitalu 2p. Podczas tworzenia wiązania jeden orbital nałoży się czołowo tworząc wiązanie sigma, a drugi bocznie tworząc wiązanie pi.
c) fluor – nie może, fluor posiada tylko jeden niesparowany elektron, może tworzyć tylko wiązania pojedyncze (sigma).
d) azot – może, azot posiada trzy niesparowane elektrony walencyjne. Podczas tworzenia wiązania jeden orbital nałoży się czołowo tworząc wiązanie sigma, a dwa pozostałe bocznie, tworząc wiązania pi.
Wiązanie typu sigma powstaje podczas nakładania się dwóch orbitali s, orbitalu s i p oraz czołowego nakładania się dwóch orbitali p. Wiązanie sigma jest wiązaniem pojedynczym. Obszar o największej gęstości elektronowej zawsze znajduje się bezpośrednio między związanymi atomami.
Wiązanie typu pi powstaje w wyniku bocznego nakładania się orbitali p. Wiązanie podwójne składa się z jednego wiązania sigma i jednego wiązania 𝛑. W wiązaniu 𝛑 obszar o największej gęstości elektronowej nie znajduje się bezpośrednio między atomami, lecz wokół osi łączącej związane atomy.