Folwark – gospodarka Rzeczypospolitej opierała się na tzw. gospodarce folwarczno-pańszczyźnianej. Oznaczało to, że podstawę systemu produkcji stanowiły folwarki szlacheckie – posiadłość ziemska danego szlachcica. Stosunki wewnątrz folwarku były w dużej mierze kształtowane pod wpływem pańszczyzny.
Zboże – produkcja zboża, a następnie jego wykorzystanie na rzecz gospodarki krajowej oraz eksportu, stanowiła podstawę gospodarki Rzeczypospolitej. Pod wpływem tego Polska zwana była „spichlerzem Europy”, a załamanie produkcji i popytu na zboże pociągnęło za sobą dalsze problemy ekonomiczne kraju w drugiej połowie XVII wieku.
Szlachta – najlepiej usytuowana grupa społeczna w Rzeczypospolitej. Ukształtowała się w wyniku ewolucji dawnego rycerstwa, czego dziedzictwem był m.in. obowiązek obrony kraju. Jako jedyna grupa społeczna dysponowała pełnią praw publicznych. W porównaniu do innych krajów europejskich była wyjątkowo liczną grupą arystokratyczną − liczyła ok. 10-15% społeczeństwa. Stała na czele piramidy społecznej – dominowała nie tylko politycznie, ale i ekonomicznie.
Gdańsk – główny polski port, odzyskany w XV w. na mocy II pokoju toruńskiego. Spław Wisłą, a następnie eksport poprzez port gdański umożliwiały swobodny handel zbożem z terenu całego kraju oraz import towarów, które nie były dostępne w Polsce i na Litwie.
Pańszczyzna – nazwa obowiązku pracy na rzecz szlachty w majątku szlacheckim, który był narzucony chłopom. Pańszczyzna była nieodpłatna i stanowiła podstawę ekonomicznej dominacji szlachty nad resztą społeczeństwa.
System ekonomiczny Rzeczypospolitej można scharakteryzować jako gospodarka folwarczno-pańszczyźniana, w której dużą rolę odgrywała produkcja zboża, nierówne stosunki społeczne i brak nowoczesnych rozwiązań ekonomicznych.