Kandydatura Stefana Batorego była lepszym wyborem, ponieważ był władcą o mniejszej randze niż król − był to dla niego awans, przez co mógł wykonywać swój urząd z większą dbałością. Dobre kontenty z imperium osmańskim były ważniejsze niż utrata poparcia pruskich miast, ponieważ prowadziło to do pokoju z poważnym i możliwie groźnym przeciwnikiem.
Z uwagi na śmierć Maksymiliana II, Batory zyskał przewagę. Zwolennicy cesarza po jego śmierci przestali naciskać na Batorego, a miasta pruskie, za sprawą ustępstw władcy, uznały jego nowe stanowisko.