Kanclerz Otto von Bismarck uważał, że do połączenia się Niemiec potrzebna jest krew, czyli ofiary wojen oraz żelazo, czyli armia, bez której wygrana jest niemożliwa.
Bismarck jako kanclerz skupiał się na zjednoczeniu Niemiec. Dzięki swoim nieugiętej postawie w 1871 r. został kanclerzem II Rzeszy Niemieckiej.