Najważniejsze dla modernistów w Polsce było tworzenie sztuki na postawie pomysłu artysty, odrzucając sztukę użytkową, jaka miała miejsce w pozytywizmie. Środowiska artystów epoki były niechętni konserwatyzmowi.
W okresie Młodej Polski, określanej również modernizmem (nazwa tej samej epoki w Europie Zachodniej), pojawiło się pojęcie „sztuki dla sztuki”, które odrzuciło pozytywistyczną sztukę użytkową, oddaną pracy organicznej i pracy u podstaw.