Komizm językowy – używanie przez bohaterów komicznych fraz, podkreślających kreowany przez poetę obraz. Przykładem może być np. powtarzane przez Cześnika „Mocium Panie”.
Komizm sytuacyjny – dotyczy konkretnych sytuacji opisanych w utworze. Przykładem jest scena pisania listu przez Dyndalskiego i polemika na temat kształtu litery „B”.
Komizm postaci – ujawnia się świadomie przerysowanym wizerunkiem bohaterów. Przykładem jest tu postać Papkina – jego francuski strój i liczne przechwałki wywołują śmiech, zwłaszcza w zestawieniu z faktycznymi czynami bohatera (np. kontrast między jego zapewnieniami o własnej odwadze a tchórzliwa postawa w sporze z murarzami).
„Zemsta” jest utworem komediowym, zatem występuje w niej wiele przykładów zarówno komizmu postaci, jaki komizmu słownego i sytuacyjnego.