W swoim wierszu Leopold Staff używa wróbli jako metafory, a obraz głośnych ptaszków służy do przekazania spostrzeżeń o otaczającym autora świecie i ludzkich zachowaniach. Autor zwraca uwagę na to, że w dzisiejszym świecie ludzie nie słuchają się nawzajem lub nie rozumieją się, każdy zwraca uwagę na własne sprawy i pędzi w znane tylko sobie miejsca. Jednocześnie ludzie szybko się niecierpliwą, denerwują, irytują. Brzmieniowa warstwa tekstu oddaje przede wszystkim tę narastającą frustrację i irytację, przypisaną w utworze niezrozumianym wróblom, ale w rzeczywistości charakterystyczną dla zabieganych, wciąż gdzieś pędzących ludzi.
Analiza budowy wiersza i narracji jest bardzo ważna przy interpretacji tekstu. Budowa tekstu i narracja mogą zdradzać intencje autora, mówić nam o jego stosunku do przedstawianych zagadnień. Fonetyczne środki stylistyczne wpływają na obraz poetycki utworu i ubogacają go. W wierszu Leopolda Staffa onomatopeje służą do zaprezentowania zachowania wróbli i lepszego oddania nastroju, jaki panuje w świecie przedstawionym.