Polaryzacja określa charakter systemu międzynarodowego w danym czasie. Wyróżnia się jej trzy typy: jednobiegunowy, dwubiegunowy oraz wielobiegunowy.
Model jednobiegunowy zakłada, iż tylko jedno państwo lub grupa wywiera wpływ na system międzynarodowy. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia po 1991 roku, kiedy to upadł Związek Radziecki a pozycja USA umocniła się.
Model dwubiegunowy zakłada istnienie dwóch państw lub grup, wzajemnie walczących o wpływy. Z taką sytuacją zetknęliśmy się w czasie zimnej wojny, kiedy to po II wojnie światowej glob podzielił się na zwolenników USA oraz ZSRR. Szczególnie widoczne było to w Europie, w której powstała tzw. „żelazna kurtyna”, oddzielająca komunistyczny wschód od demokratycznego i bardziej wolnościowego Zachodu.
Model wielobiegunowy zakłada istnienie co najmniej trzech państw lub grup o porównywalnym potencjale i zdolnościach oddziaływania na system międzynarodowy. Historycznym przykładem może być równowaga sił ustalona na kongresie wiedeńskim w latach 1814-1815.