Kryształ – substancja stała mająca uporządkowaną budowę wewnętrzną, w której powtarzalne elementy ściśle do siebie przylegają.
Polimorfizm – zjawisko występowania jednego związku chemicznego w wielu odmianach krystalicznych.
Forma amorficzna – forma bezpostaciowa, charakteryzująca się brakiem uporządkowanej struktury.
Szkło – amorficzne ciało stałe, powstaje w procesie stapiania krzemionki z różnymi dodatkami.
Szkło hartowane – szkło o zwiększonej odporności na uszkodzenia mechaniczne, uzyskanej w procesie hartowania szkła.
Szkło trawione – szkło zdobione przez nakładanie na szklaną powierzchnię kwas fluorowodorowego.
Wietrzenie skał – proces prowadzący do rozkładu skał pod wpływem działania czynników atmosferycznych lub mikroorganizmów.
Krasowienie – rodzaj wietrzenia skał, w którym skały ulegają roztwarzaniu pod wpływem wody i tlenku węgla(IV).
Wapno palone – tlenek wapnia, otrzymywany w procesie prażenia węglanu wapnia. Biała substancja krystaliczna o właściwościach higroskopijnych.
Wapno gaszone – wodorotlenek wapnia, powstaje w reakcji wapna palonego z wodą. Drobnopostaciowa biała substancja stała.
Zaprawa gipsowa – tworzy się w reakcji gipsu palonego z wodą, jest to zawiesina, która po upływie czasu zaczyna twardnieć.
Hydraty – uwodnione sole, są to sole zawierające cząsteczki wody wbudowane w sieć krystaliczną.
Hydratacja – przyłączanie cząsteczki wody w procesie fizycznym lub w wyniku reakcji chemicznej bez powstawania dodatkowych produktów ubocznych.
Dehydratacja – odwrotny proces do hydratacji, uwolnienie cząsteczki wody ze związku chemicznego.
Twardość przemijająca (węglanowa) – twardość wynikająca z obecności jonów wapniowych i magnezowych pochodzących z soli wodorowęglanowych.
Zmiękczanie wody – usuwanie jonów odpowiedzialnych za twardość wody.
Kamień kotłowy – osad powstający podczas ogrzewania twardej wody.
Higroskopijność – zdolność do pochłaniania wody lub pary wodnej.
Nawozy – substancje wprowadzane do gleby w celu uzupełnienia niedoborów składników odżywczych i wzbogacenia gleby.
Nawozy naturalne – substancje pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego wprowadzane do gleby w celu jej użyźnienia.
Nawozy mineralne – nawozy sztuczny, związki chemiczne lub mieszaniny związków chemicznych, które wprowadza się do gleby w celu jej użyźnienia.
Kompost – zbutwiałe fragmenty roślin, resztki pokarmów pochodzenia roślinnego, papier.
Obornik – przefermentowane odchody zwierząt i fragmenty roślin.
Przeżyźnienie – nadmiar jednego ze składników w glebie, może prowadzić do pogarszania zdolności przyswajania innych składników odżywczych lub kumulowania się tego składnika w roślinie, co prowadzi do zagrożenia życia i środowiska.
Eutrofizacja – inaczej przeżyźnienie środowiska morskiego. Zjawisko eutrofizacji zachodzi na skutek zbyt dużych ilości związków azotu i fosforu (zwanych substancjami biogennymi) w wodzie. Duża ilość związków odżywczych powoduje masowy zakwit glonów i sinic. Obumierające glony opadają na dno zbiornika, gdzie ulegają rozkładowi. Do procesu tego zużywany jest tlen zgromadzony w przydennych warstwach wody. Gdy brakuje tlenu, wzrasta ilość bakterii beztlenowych, które kontynuują rozkład, a jednocześnie produkują szkodliwy dla organizmów morskich siarkowodór.
Nawóz mineralny to nawóz sztuczny, związki chemiczne lub mieszaniny związków chemicznych, które wprowadza się do gleby w celu jej użyźnienia. Nawozy złożone wzbogacają glebę w kilka składników. Eutrofizacja to w ostatnich dziesięcioleciach jest to poważny problem Bałtyku. Od początku XX wieku martwe strefy w Bałtyku zwiększyły swoją powierzchnię ponad dziesięciokrotnie. Obecnie stanowią prawie 1/5 dna naszego morza i zajmują obszar większy niż powierzchnia Danii, co jest największym miejscem deficytu tlenu w akwenach morskich Europy.