Przejęcie władzy przez faszystów we Włoszech było wynikiem szeregu czynników, w tym kryzysu gospodarczego, niezadowolenia społecznego i politycznego oraz nieudolności władz w radzeniu sobie z tymi problemami. W latach 20. i 30. Włochy doświadczyły poważnego kryzysu gospodarczego, który wprowadził wiele osób w stan ubóstwa. Rząd był słaby i nieefektywny, a korupcja i brak zaufania do instytucji państwowych pogłębiały niezadowolenie. Faszyści pod przywództwem Benito Mussoliniego wykorzystali te niezadowolenie, obiecując wprowadzenie porządku i stabilizację gospodarczą. Ich nacjonalistyczna, antydemokratyczna i antysocjalistyczna retoryka także przyciągała wielu wyborców.
Faszyści uzyskali coraz większe poparcie i stopniowo przejmowali kontrolę nad państwem. W 1922 r. Mussolini został premierem i szybko ustanowił dyktaturę, likwidując wszelką opozycję polityczną i zawieszając wolność prasy i zgromadzeń.