Zgromadzenia rzymskie przypominały nieco te znane z Grecji, jednak różniły się w dużym stopniu. W obu przypadkach udział z nich mogli tylko obywatele płci męskiej, jednak Rzymianie nie zwoływali ich samodzielnie. Robił to odpowiedni urzędnik, który sprawował również pieczę nad tematami i kierunkiem obrad – nie można było samodzielnie zgłaszać propozycji tematów.
Rola obywateli ograniczała się do przyjęcia lub odrzucenia ustawy, co odbywało się za pomocą głosowania, w którym większą wartość miały głosy zamożnych Rzymian. Z kolei senat składał się z byłych urzędników mających swoją kadencję za sobą, zajmował się udzielaniem rad urzędnikom, wydawaniem wiążących opinii, decydował o polityce zagranicznej – łącznie z prowadzeniem wojen i zawieraniem pokojów.
Senat i zgromadzenie ludowe to dwa najważniejsze organy władzy w republice rzymskiej.